Tarnowski (z Tarnowa) Spytek h. Leliwa (zm. 1434 lub 1435), starosta lwowski (ruski), wojewoda sandomierski.
Był najmłodszym synem Jana (Jaśka) (zm. 1409, zob.) i Katarzyny, bratankiem Spycimira (Spytka) (zm. 1395 lub 1396, zob.). Miał braci: Rafała (zm. przed 2 IV 1415), uczestnika bitwy nad Worsklą w r. 1399, gdzie dostał się do niewoli tatarskiej, żonatego z Zofią (zm. przed 1430), z którą miał córkę Jadwigę (zm. przed 1430), i Jana (zm. 1432 lub 1433, zob.) oraz siostrę Dorotę, żonę Marcina z Rytwian (zob.). T. pisał się głównie z Tarnowa, dodając z czasem określenie «i pan na Jarosławiu».
Jako laicus Cracoviensis dioecesis T. wystąpił po raz pierwszy 18 X 1405 w Gródku, świadkując w dokumencie potwierdzenia wyroku między proboszczem kościoła p. wezw. NMP we Lwowie a tamtejszymi rajcami. Po śmierci ojca pełnił z bratem Janem od 21 V do 10 VIII 1409 z polecenia króla Władysława Jagiełły obowiązki star. krakowskiego. Wiosną 1410 przebywał w Krakowie, gdzie 26 V poręczył za brata Jana pożyczkę 100 grzywien kaszt. bieckiemu Stanisławowi z Jeżowa. W decydującej fazie wojny z zakonem krzyżackim, w bitwie pod Grunwaldem 15 VII t.r., dowodził 39. chorągwią prowadzoną pod h. Leliwa. Wkrótce po zwycięstwie został skierowany przez króla do ochrony południowej granicy Król. Pol. przed spodziewanym atakiem ze strony króla Zygmunta Luksemburskiego, sojusznika Zakonu. Gdy w grudniu doszło do spalenia Starego Sącza przez oddziały węgierskie pod dowództwem Ścibora ze Ściborzyc, T. wyruszył na czele własnej chorągwi z kaszt. lubelskim Janem ze Szczekocin i Janem z Chmielnika w pościg; napastników rozbito w bitwie pod Bardiowem.
Po «wielkiej wojnie» T. osiadł w ruskich dobrach rodziny. Pojawiał się często w otoczeniu star. lwowskiego Iwana z Obichowa, a także Władysława Jagiełły, podczas jego objazdów ziem ruskich; w r. 1417 był jednym z komisarzy do rozgraniczenia szlacheckiej wsi Zubrza od królewskich Sokolnik i posiadłości m. Lwowa. Po śmierci Iwana z Obichowa (zm. po 4 VIII 1421) objął star. lwowskie; nominację otrzymał zapewne w czasie październikowego objazdu ziem ruskich przez króla. Pierwszy raz wystąpił z tym urzędem 8 I 1422 i sprawował go dowodnie do 26 II 1425. Chociaż jego władza ograniczała się do ziemi lwowskiej, tytułował się najczęściej star. generalnym Rusi (rzadziej: generalnym lwowskim). Jako starosta poświadczał obroty ziemią, zapisy posagowe i wienne oraz rozgraniczanie dóbr i wyznaczanie ich granic. Realizował też polecenia monarchy, m.in. w r. 1423 ze star. halickim Michałem Buczackim przejął opiekę nad dobrami arcybp. gnieźnieńskiego Jana Rzeszowskiego, udającego się do Rzymu, a w r.n. zezwolił Ormianinowi Atabie relokować łaźnię we Lwowie. W l.n. rzadko pojawiał się w otoczeniu kolejnego star. lwowskiego Piotra z Charbinowic oraz u boku króla. W r. 1430 monarcha wyznaczył go na jednego z komisarzy, którzy rozstrzygali sprawę o wieś Sichów między braćmi z Kniehynic a Janem z Zubrzy.
W czerwcu 1431, po rozpoczęciu wyprawy przeciw wielkiemu księciu lit. Świdrygielle, T. z ramienia rady wojennej powołanej przez Władysława Jagiełłę, został wysłany z innymi panami do negocjacji z Litwinami; pertraktacje odbyły się 2 II 1432 na zjeździe koło Parczewa. Po zamachu na Świdrygiełłę (z 31 VIII na 1 IX t.r.) i wprowadzeniu na tron lit. Zygmunta Kiejstutowicza był jednym z posłów, wybranych 30 IX na zjeździe w Lublinie, do nowego władcy Litwy w celu uregulowania wzajemnych stosunków. Poselstwo polskie na czele z bp. krakowskim Zbigniewem Oleśnickim doprowadziło 15 X do podpisania aktu tzw. unii grodzieńskiej, a także (w imieniu króla) dokumentu, który zrównał w prawach prawosławnych bojarów lit. z katolikami oraz rozciągał na nich przywilej horodelski, dający możliwość przyjmowania ich do herbów polskich. Po 3 I 1433 objął T. woj. sandomierskie po Piotrze Szafrańcu; po raz pierwszy wzmiankowany był na urzędzie 14 I t.r. W marcu uczestniczył w zjeździe w Sandomierzu, na którym podjęto decyzję o przyjęciu pomocy husyckiej w wyprawie przeciw zakonowi krzyżackiemu; jego stanowisko w tej kwestii nie jest jednak znane. Latem wziął udział w wyprawie na ziemie krzyżackie. Po zakończeniu działań wojennych otrzymał od króla, zapewne za zasługi, zapis na tenucie leżajskiej. T. był jednym z gwarantów rozejmu z Zakonem, zawartego 13 IX pod zamkiem Jasieniec, a następnie dwunastoletniego rozejmu z Krzyżakami i układu z woj. mołdawskim Stefanem II podpisanymi 15 XII na zjeździe w Łęczycy. Uczestniczył w zjeździe w Nowym Mieście Korczynie, na którym 27 II 1434 król i panowie polscy wystawili dokumenty potwierdzające unię grodzieńską. W Krakowie, przed koronacją Władysława III, poręczył z innymi dygnitarzami 25 VII t.r. za młodocianego władcę, że po osiągnięciu piętnastego roku życia potwierdzi on przywileje.
Sprawami majątkowymi zajmował się T. jeszcze za życia ojca. Ok. r. 1407 nabył z bratem Janem Zdaków, Wolę Zdakowską i część w Jaślanach (pow. sandomierski); dobra te zastawili potem obaj dotychczasowemu właścicielowi, Janowi ze Zdakowa, a w r. 1413 wykupili je za dopłatą 100 grzywien. Również t.r. Jakusz z Piasku zwany Bobolą, trzymający w zastawie od Jana ze Zdakowa wieś Gadawę (pow. wiślicki) scedował prawa do niej za 200 grzywien T-emu i bratu Janowi; wieś, niewykupiona w terminie, przeszła później na Tarnowskich. T. z bratem Janem nie przeprowadził formalnego podziału dóbr rodzinnych; podzielili się nimi, zobowiązując się do odpowiedzialności za szkody poniesione w swych majątkach. Postanowili też rozdzielić je równo w przyszłym dziale wieczystym, gdyby dobra te uległy powiększeniu w wyniku nadań królewskich czy własnych transakcji; ugodę potwierdził 26 VI 1411 sąd ziemski sandomierski. Rozdzielenie kompetencji gospodarczych pozwoliło T-emu objąć dobra jarosławsko-przeworskie w ziemi przemyskiej i bełżyckie w ziemi lubelskiej. W r. 1413 nadał mieszczanom jarosławskim zarośla obok sprzedanej im wcześniej łąki zwanej Szczukomłoty; w r. 1431 ponowił przywilej na tę łąkę i przyległe pola. Zabezpieczając ojcowską fundację klasztoru bożogrobców w Przeworsku, wydał w r. 1428 przywilej, w którym dokładnie rozgraniczył wsie klasztorne od własnych oraz zezwolił poddanym bożogrobców korzystać z lasów przynależnych do miast Jarosławia i Przeworska. W r. 1429 nadał klasztorowi cztery stawy i jaz na rzece Mleczce oraz 1 łan w Gorliczynie; w r.n. zakonnicy rozpoczęli budowę murowanego kościoła w Przeworsku. Jeszcze w r. 1429 wystawił T. w swym dworze w Gorliczynie przywilej, którym zezwolił na założenie w Przeworsku cechu kuśnierskiego. W r. 1432 sprzedał wieś Morawsko w kluczu jarosławskim Marciszowi z Wojciechowa za 330 grzywien, zobowiązując go z tytułu posiadania tej wsi do lennej służby wojskowej. T. był też właścicielem Wadowa (koło Krakowa), kupionego w r. 1430 przez brata Jana. Posiadał również prawo patronatu kościoła p. wezw. Wszystkich Świętych w Krakowie, altarii św.św. Mikołaja, Stanisława, Krzysztofa i Jerzego w katedrze we Lwowie oraz kolegiaty w Tarnowie. W r. 1415 w nowej kaplicy kolegiaty tarnowskiej ufundował z bratem Janem dla upamiętnienia zwycięstwa grunwaldzkiego kanonię p. wezw. Rozesłania Aniołów, uposażając ją wsią Łukowa; kaplicę erygował w r. 1417 bp Wojciech Jastrzębiec. T. miał też udziały w przemyskiej żupie soli.
Majątek T-ego powiększyły nadania i zapisy królewskie. Za zasługi położone w «wielkiej wojnie» i obronie granicy południowej T. i brat, Jan otrzymali w r. 1411 las nad potokiem Żupawa w ziemi sandomierskiej, należący do królewskiej wsi Sobów. W r. 1417 władca zezwolił im założyć m. Bełżyce i wieś Krężnicę w ziemi lubelskiej na prawie magdeburskim. Dn. 25 III 1433 otrzymał T. od monarchy zapis 200 grzywien na m. Leżajsku i przyległych wsiach: Dębno, Wierzchice (obecnie Wierzawice), Giedlarowa i Szarzyna Wola (obecnie Sarzyna), a 15 X t.r. powiększenie tego zapisu o kolejne 400 grzywien. Dawni historycy przypisywali T-emu wzniesienie zamku w Bełżycach, natomiast współcześni (M. Proksa) łączą go z budową lub kontynuacją budowy nowego zamku w Jarosławiu, gdyż w r. 1431 wzmiankowany był tam zamek stary. W ziemi przemyskiej posiadał T. Przeworsk z przedmieściem i wójtostwem oraz wsie: Gorliczyna, Studzian, Nowosiedlce (obecnie Nowosielce), Grzęska, Świętoniowa, Gniewczyna, Tryńcza, Ujezdna, Rozbórz, Mirocin, Łopuszka, Tyniowice, Więckowice, Rudołowice, Munina, Tuczempy, Ostrów, Łowce, Morawsko, Roźwienica, Pawłosiów, Tywonia, Wierzbna, Pełkinia, Kruhel Pawłosiowski (obecnie w granicach Jarosławia), Warstka (obecnie zapewne Wygarki) i tenutę leżajską, a także Jarosław z zamkiem i przedmieściem, cłem, przewozem i kuźnicą w Rudawie. W ziemi lubelskiej należały do T-ego wieś Krężnica, m. Bełżyce z przynależnymi wsiami Borów i Jawszowice (obecnie Jaroszyce), w ziemi sandomierskiej wsie: Zgłobień i Wola Zgłobieńska, Nockowa, Wiśniowa, Niechobrz i Topolówka w pow. pilzneńskim, a w ziemi halickiej Podhajce z wsiami: NowoSiedlce (potem Nowosiółki Gościnne), Rudki, Dołobów, Dołobowice, Wrestkowice (potem Wistowice) i Jaremków. Mimo tak dużego majątku, T. pozostawił długi (1483 grzywien), które spłacały dwa kolejne pokolenia Jarosławskich.
T. cieszył się zaufaniem rodziny, o czym świadczy reprezentowanie jej w sądzie oraz wzajemne poręczenia i spłaty długów, m.in. w r. 1407 był plenipotentem swej żony, teściowej Wichny i swych szwagierek, Małgorzaty i Jachny, w sporze o wielkopolskie Czerniejewo z woj. kaliskim Maciejem z Wąsoszy, a w r. 1411 brat, Jan, poręczając za T-ego, oddał wieś Włostowice Rafałowi ze Słupowa i jego braciom. T. z braćmi stryjeczno-stryjecznymi Janem i Spytkiem (zm. 1439, zob.) Melsztyńskimi zobowiązał się w r. 1419 do wypłaty posagu (2 tys. grzywien w okresie trzech lat) ich siostrze, Katarzynie z Melsztyńskich, żonie księcia mazowieckiego Janusza młodszego. Z kolei S. Melsztyński w r. 1430, na wypadek swej bezpotomnej śmierci, zapisał T-emu i jego bratu Janowi zamek Melsztyn z przynależnymi wsiami oraz sumy królewskie, które miał na tenucie czchowskiej. W kwietniu 1434 świadkował T. z innymi dygnitarzami przy zawieraniu układu małżeńskiego między Oleśnickimi a Melsztyńskimi (Zbigniew, syn Jana Oleśnickiego miał poślubić Jadwigę z Książa, bratanicę S. Melsztyńskiego). T. zmarł po 25 VII 1434 a przed 2 I 1435, gdy jego syn Rafał ze stryjenką Elżbietą prezentowali bp. krakowskiemu Zbigniewowi Oleśnickiemu kandydata na kantora kolegiaty tarnowskiej.
Żoną T-ego (wg J. Bieniaka) została przed 2 VI 1407 Sędka (Sędochna) (zm. po 8 XI 1453 a przed 23 II 1464), córka Sędziwoja z Szubina h. Pałuka (zob.); T. zapisał jej wiano na kluczu zgłobieńskim, stąd pisała się ze Zgłobienia. W r. 1429 małżonkowie otrzymali od papieża Marcina V zezwolenie na uczestniczenie we mszy na obszarach objętych interdyktem. T. miał trzech synów, piszących się z Tarnowa i Jarosławia: Rafała (zob. Rafał z Jarosławia i Wadowa), Jana (zm. po 22 V 1441 a przed 8 III 1442, zapewne na Węgrzech), dworzanina królewskiego, i Spytka Jarosławskiego (Spytka z Tarnowa) (zm. 1444, zob.) oraz dwie córki: Jadwigę (zm. po 1464 a przed 1479), wydaną za Ramszę z Wielkiego Cieszacina, domownika jej matki, i nieznaną z imienia, poślubioną przed 22 V 1442 Piotrowi z Czerwonego Kościoła, pisarzowi grodzkiemu lwowskiemu.
Współcześni historycy (J. Kurtyka, J. Sperka) łączą T-ego z tzw. ugrupowaniem oligarchicznym (inaczej ugrupowaniem bp. Zbigniewa Oleśnickiego), kontynuującym tradycje tzw. panów krakowskich. Wbrew twierdzeniu Antoniego Prochaski, T. z pewnością nie był zwolennikiem husytyzmu.
Catalogus diplomatum Bibliothecae Instituti Ossoliniani. Supplementum I, Wr. 1951 nr 366; Haisig M., Sfragistyka szlachecka doby średniowiecznej w świetle archiwów lwowskich, Lw. 1938 s. 31 (ryc. 57); Katalog dokumentów pergaminowych Biblioteki Czartoryskich w Krakowie, Kr. 1975 I nr 408, 580; Katalog dokumentów pergaminowych ze zbiorów Tomasza Niewodniczańskiego w Bitburgu, Kr. 2004; Kataloh perhamentnych dokumentiv Central’noho deržavnoho istoryčnoho archivu URSR u L’vovi 1233–1799, Kyïv 1972 nr 60, 86, 635; Kuczyński S. K., Chorągwie grunwaldzkich zwycięzców, W. 1989 nr 39; Leńczyk G., Katalog grodzisk i zamczysk z terenu Małopolski, Kr. 1983; Niesiecki, IX; Słown. geogr. (Bełżyce, Sokolniki, Szczerzec); Słown. hist.-geogr. ziem pol., V (Czchów, Filipowice, Garlice, Kokotowa, Melsztyn); Słownik historyczno-geograficzny województwa lubelskiego, w: Dzieje Lubelszczyzny, W. 1983 III (Bełżyce); Szymański J., Herbarz średniowiecznego rycerstwa polskiego, W. 1993 s. 174–5; Urzędnicy, III/1 (błędna data początku sprawowania urzędu – 19 III 1422), IV/1; Urzędnicy grodzcy i ziemscy lwowscy w latach 1352–1783, Lw. 1938 s. 27; – Architektura gotycka w Polsce, Red. T. Mroczko, M. Arszyński, W. 1995 II 193, 234–5, 328, 334; Bieniak J., Krąg rodzinny biskupa Macieja Pałuki (Korekta do rodu Pałuków Władysława Semkowicza), „Zap. Hist.” T. 50: 1985 z. 3 s. 108; Błaszczyk G., Dzieje stosunków polsko-litewskich. Od Krewa do Lublina, P. 2007 II cz. 1 s. 642, 678, 693–9; Dworzaczek W., Leliwici Tarnowscy. Z dziejów możnowładztwa małopolskiego wiek XIV– XV, W. 1971; Garbacik J., Zygmunt Luksemburski wobec „Wielkiej Wojny” (1410–1411), „Studia Hist.” T. 3: 1960 z. 1–2; Gawęda S., Możnowładztwo małopolskie w XIV i w pierwszej połowie XV wieku. Studium z dziejów rozwoju wielkiej własności, Kr. 1966 s. 63–4; Grabarczyk T., Jazda zaciężna Królestwa Polskiego w XV wieku, Ł. 2015 s. 139; Halecki O., Dzieje unii jagiellońskiej, Kr. 1919 I 289–302; Jóźwiak S. i in., Wojna Polski i Litwy z Zakonem Krzyżackim w latach 1409–1411, Malbork 2010; Klimecka G., Czy rzeczywiście „doradcy” Władysława Jagiełły? w: Społeczeństwo Polski średniowiecznej, Red. S. K. Kuczyński, W. 1985 IV 234; Koczerska M., Świadomość genealogiczna możnowładztwa polskiego w XV wieku, w: tamże, W. 1982 II 292; Krzyżaniakowa J., Ochmański J., Władysław II Jagiełło, Wr. 2006; Kuczyński S. M., Wielka wojna z Zakonem Krzyżackim w latach 1409–1411, W. 1980; Kumor B., Prepozytura tarnowska, „Archiwa, Biblioteki i Muzea Kośc.” T. 12: 1966 s. 215, 265, 271; Kurtyka, Tęczyńscy; Kus J., Manowie jarosławscy. Z zagadnień stosunków lennych na Rusi Czerwonej (XIV–XVI w.), „Przemyskie Zap. Hist.” R. 3: 1985 s. 19–35; Kwieciński J., Historia kolegiaty tarnowskiej, Tarnów 1902; Lewicki A., Powstanie Świdrygiełły, Kr. 1892 s. 254–5; Marciniak-Kajzer A., Fundacje architektoniczne małopolskich Leliwitów, Ł. 2001; Pašin S. S., Peremyšl’skaja šlachta vtoroj poloviny XIV – načala XVI veka. Istoriko-genealogičeskoe issledovanie, Tjumen’ 2001 s. 41–2; Prochaska A., Król Władysław Jagiełło, Kr. 1908 II 175; Proksa M., Studia nad zamkami i dworami ziemi przemyskiej. Od połowy XIV do początków XVIII wieku, Przemyśl 2001 s. 262; Semkowicz W., Ród Pałuków, „Rozpr. AU Wydz. Hist.-Filoz.” T. 49: 1907 s. 70; Siedem wieków Przeworska. Szkice, studia i materiały z dziejów miasta, Red. A. Kunysz, Rzeszów 1974 s. 53–8, 448–98; Sikora F., Kilka uwag o konflikcie zbrojnym węgiersko-polskim w roku 1410, „Roczn. Nauk.-Dydaktyczny WSP w Kr.” 1987 nr 109 Prace Hist. z. 12 s. 105–18; tenże, Starostwo krakowskie pod rządami Jana z Tarnowa w latach 1406–1409, w: Homines et societas. Czasy Piastów i Jagiellonów. Studia historyczne ofiarowane Antoniemu Gąsiorowskiemu w sześćdziesiątą piątą rocznicę urodzin, P. 1997 s. 273–5; tenże, Uwagi o przygotowaniach rycerzy małopolskich do wojny z Zakonem Niemieckim, w: Venerabiles, nobiles et honesti, Red. A. Radzimiński i in., Tor. 1997 s. 252; Sochacka A., Własność ziemska w województwie lubelskim w średniowieczu, L. 1987 s. 72; Sperka J., Beneficjenci Wielkiej wojny wśród rycerstwa polskiego, w: Bitwa pod Grunwaldem w historii i tradycji Polski i Litwy, Red. J. Rajman, Kr. 2011 s. 105; tenże, Biskup krakowski Zbigniew Oleśnicki a ugrupowanie dworskie w okresie panowania Władysława Jagiełły i w pierwszych latach Władysława III, w: Zbigniew Oleśnicki książę Kościoła i mąż stanu, Red. F. Kiryk, Z. Noga, Kr. 2006 s. 111, 114; tenże, Szafrańcowie herbu Stary Koń. Z dziejów kariery i awansu w późnośredniowiecznej Polsce, Kat. 2001; Sroka S. A., Wojska węgierskie u granic Polski w 1410 roku, „Studia Hist.” T. 53: 2010 s. 335–45; Sułkowska-Kurasiowa I., Doradcy Władysława Jagiełły, w: Społeczeństwo Polski średniowiecznej, Red. S. K. Kuczyński, W. 1982 II 216; Ungeheuer M., Stosunki kredytowe w ziemi przemyskiej w połowie XV wieku, Lw. 1929 s. 198; Zawitkowska W., Walka polityczno-prawna o następstwo tronu po Władysławie Jagielle w latach 1424–1434, Rzeszów 2015; – Akta grodz. i ziem., II nr 57, III nr 92, 95, IV nr 9, 32, 37–8, 42, 65, 74, V nr 48–50, VII nr 33, 39, 45, X nr 53, 58, XIII nr 967, 4364–5, 4970, 5313; Akta Unii, nr 54, 57, 60; Arch. Sanguszków, I nr 25, II nr 100, 102–4, 126–7, V nr 10; Bull. Pol., IV nr 2276; Cod. epist. saec. XV, t. 1–3; Cod. Pol., I–III; Cod. Univ. Crac., I; Długosz, Annales, XI–XII; Fedorowicz, Dostojnicy i urzędnicy, s. 168, 219; Kod. katedry krak., II; Kod. Mpol., IV; Kod. Wpol., V, IX; Kutrzeba S., Sądy ziemskie i grodzkie w wiekach średnich. II. Województwo sandomierskie, „Rozpr. AU Wydz. Hist.-Filoz.” T. 42: 1902 s. 130; Lubelska księga podkomorska piętnastego wieku, Wyd. L. Białkowski, L. 1934 s. 145–6, 149; Materiały archiwalne wyjęte głównie z Metryki Litewskiej od 1348 do 1607 roku, Wyd. A. Prochaska, Lw. 1890 nr 31, 93; Materialy dlja istorii vzaimnych otnošenij Rossii, Pol’ši, Moldavii, Valachii i Turcii v XIV–XVI vv., Izd. V. A. Uljanickij, Moskva 1887 nr 32; Nakielski S., Miechovia sive promptuarium antiquitatum monasterii Miechoviensis, Cracoviae 1634 s. 426–9, 441–2; Pryvileï mista L’vova (XIV–XVIII st.), Ed. M. Kapral’, L’viv 1998 nr 23, 26; Regesta historico-diplomatica Ordinis S. Mariae Theutonicorum 1198–1525, Hrsg. E. Joachim, W. Hubatsch, Göttingen 1948 I–II; Die Staatsverträge des Deutschen Ordens in Preussen im 15 Jahrhundert, Hrsg. E. Weise, Königsberg 1939 I; Starod. prawa pol. pomn., II nr 1257, 1263, 2519, 2717, 3456, 3479; Ukraïns’ki hramoty, XIV v. i perša polovyna XV v., Ed. V. Rozov, Kyïv 1928 I nr 67; Wybór zapisek sądowych grodzkich i ziemskich wielkopolskich z XV wieku, Wyd. F. Piekosiński, „Studia, Rozpr. i Mater. z Dziedziny Hist. Pol. i Prawa Pol.” T. 6: 1902 z. 1 nr 1135; Zapiski sądowe województwa sandomierskiego 1395–1444, Wyd. tenże, „Arch. Kom. Prawn.” T. 8: 1907 cz. 1 nr 551, 596, 955, 1701; Zbiór dok. mpol., I nr 301, II nr 404, 415, V nr 1335, 1376, VI nr 1737, 1814, VII nr 1928, 1973, 1993, 1997, 2076, 2089, 2137–8, 2158–60, VIII nr 2195; Źródła dziej., XVIII; – Arch. Narod. w Kr., Oddz. na Wawelu: Terr. Crac., nr 5 s. 163, 242, Terr. Czchov., nr 3 s. 62–4, Acta Consularia Crac., nr 428 s. 314.
Jerzy Sperka